Onlangs heb ik het boek van Robert Vuijsje gelezen genaamd: “Alleen maar nette mensen” . In dit boek over de multiculturele samenleving en de afspiegeling van het oud zuid in Amsterdam en de Bijlmer, zit stiekem een liefdes verhaal verworven. Eigenlijk zitten er een heleboel in en is het soms moeilijk te volgen wie met wie en wie met wie niet gaat. Het snijdt punten aan die een taboe kunnen zijn in menig (Hollands) huishouden en maakt gebruik van een schrijftaal die van de hak op de tak springt. Het schudt en gooit het heden, verleden en de toekomst door elkaar alsof het een foetus is die niet ophoudt met huilen. Het mixt tegenstellingen van wit, zwart en bruin die je alleen aantreft tijdens een zonnige zomermiddag voor een ijskraam in zuid Frankrijk. Het pakt je bij je lurven gooit je op de grond en verteld erna een mop die je doet schateren van het lachen. Het kans soms ongenuanceerd uit de hoek komen maar maakt dit ruimschoots goed door de passie en liefde waarmee het is geschreven. Hieronder vindt je een paar leuzen die andere “prominente” Nederlanders over dit boek hebben geschreven.

‘Een fantastisch mooi boek.’ – Paul Witteman

‘Confronterend geschreven op een zachte manier.’ – Arn Burcksen

‘Een heerlijke, hilarische en heftige roman. Tot diep in de nacht opgebleven om hem uit te lezen.’ – Kluun

‘IJzersterk geschreven.’ – Mathijs van Nieuwkerk 

Door Arn 25-03-2010, 15:09

Onlangs heb ik het boek van Robert Vuijsje gelezen genaamd: “Alleen maar nette mensen” . In dit boek over de multiculturele samenleving en de afspiegeling van het oud zuid in Amsterdam en de Bijlmer, zit stiekem een liefdes verhaal verworven. Eigenlijk zitten er een heleboel in en is het soms moeilijk te volgen wie met wie en wie met wie niet gaat. Het snijdt punten aan die een taboe kunnen zijn in menig (Hollands) huishouden en maakt gebruik van een schrijftaal die van de hak op de tak springt. Het schudt en gooit het heden, verleden en de toekomst door elkaar alsof het een foetus is die niet ophoudt met huilen. Het mixt tegenstellingen van wit, zwart en bruin die je alleen aantreft tijdens een zonnige zomermiddag voor een ijskraam in zuid Frankrijk. Het pakt je bij je lurven gooit je op de grond en verteld erna een mop die je doet schateren van het lachen. Het kans soms ongenuanceerd uit de hoek komen maar maakt dit ruimschoots goed door de passie en liefde waarmee het is geschreven. Hieronder vindt je een paar leuzen die andere “prominente” Nederlanders over dit boek hebben geschreven.

‘Een fantastisch mooi boek.’ – Paul Witteman

‘Confronterend geschreven op een zachte manier.’ – Arn Burcksen

‘Een heerlijke, hilarische en heftige roman. Tot diep in de nacht opgebleven om hem uit te lezen.’ – Kluun

‘IJzersterk geschreven.’ – Mathijs van Nieuwkerk 

Door Arn 25-03-2010, 15:09