Naam: Tijn Burcksen
Beroep: Kok / Levensgenieter
Hyves: tijnnemijn.hyves.nl
Motto: Alriiiight!

Ik word wakker en kruip mijn bed uit. Kut weer zo’n pijn in mijn keel, het zal toch niet weer… Ik loop naar de badkamer en doe mijn mond open voor de spiegel, achter in mijn keel is het helemaal opgezwollen. “Oh nee niet weer een abces!” Ik kijk op de klok en zie dat het half 12 is, over een half uur sluit de huisartspraktijk.. Met tranen in mijn ogen van het slikken elke keer, kleed ik me snel aan en spring op de fiets.

Eenmaal binnen moet ik wachten op mijn beurt bij de receptie. Ik ben moeilijk te verstaan, omdat er een brok in mijn keel zit en veel speeksel. Ik krijg te horen dat ik me nog moet uitschrijven bij mijn oude huisarts, omdat ik nu dubbel betaal. “Nee he straks wordt ik niet geholpen” denk ik, maar gelukkig kan ik plaatsnemen. In mijn gedachten hoor ik alleen maar “De heer Burcksen is aan de beurt”.. eindelijk wordt ik omgeroepen en kan ik de kamer van mijn nieuwe huisarts binnen lopen. Een aardige vrouw, heb haar nog niet eerder gezien. Ze vertelt dat ze me kent via mijn vorige huisarts, waar ze assistent was. Maar goed terug naar de orde van de dag.. Ik doe mijn mond open en ze ziet dat ik inderdaad een ontsteking in mijn keel heb. Ik vertel kort mijn medisch verleden, want die papieren hebben ze nog niet. Ik zeg dat ik al eens eerder een abces in mijn keel heb gehad en dat toen mijn amandelen er toen ook uit zijn gehaald. Ze geeft me een briefje mee voor antibiotica en pijnstillers mee en de volgende dag moet ik weer om 09:50 terug komen. Thuis aangekomen neem ik pijnstiller en ga op bed liggen, een half uur later voel ik me gelukkig een stuk beter en kan ik wat beter praten nu. Zo kom ik de dag wel door.

De volgende morgen. Ik word wakker met kramp in mijn buik, “lekker, dit er ook nog bij..” Ik heb nog steeds last van mijn keel, wel wat minder dan de dag ervoor. Aangekomen bij de huisarts kan ik gelukkig snel geholpen worden. Weer een andere huisarts, want mijn huisarts is die dag op vakantie gegaan. Ik vertel dat ik nu ook last van mijn maag heb en dat het wel eens vaker is. Mijn keel ziet er niet goed uit, ook heb ik het erg warm. 39.2 graden. Ze zegt dat ik naar de KNO arts moet en daar snel aan mijn keel geholpen moet worden. Ik zeg nogmaals dat ik ook last van mijn maag heb. Ze voelt dat het opgezwollen is. “We moeten dit stap voor stap aanpakken, dus ga eerst maar naar de KNO arts en dan kijken we verder voor je maag”. Ik word toegewezen aan een arts in Baarn, want die in mijn woonplaats Amersfoort is op vakantie. “Ach dat kan er ook wel bij” dacht ik. Ik zeg dat ik alleen een fiets heb, ze kijkt me aan en zegt “Tijn je hebt koorts, je hebt last van je keel en je maag… je moet echt iemand vinden die je naar Baarn kan brengen”. Makkelijker gezegd dan gedaan. Weer thuis bel ik wat mensen, gelukkig kan de moeder van Tom me brengen.. de schat. Ik pak mijn ID, ponskaartje en stap de auto in.

Aangekomen bij de receptie wordt ik direct opgevangen met “Tijn we maakte ons al ongerust waar je was”. De KNO arts werpt een blik in mijn keel en kijkt me vreemd aan: “Je kan geen abces in de keel hebben als je amandelen er al uit zijn gehaald.. vreemd”. Hij wil ook even in mijn neus kijken. “Ik zie dat je je neusamandelen nog hebt, die zouden in je tienerjaren vanzelf weg moeten gaan. Daar moet je een nieuwe afspraak voor maken, om ze operatief te laten verwijderen”. “V*rdomme” denk ik weer. Er worden nog wat foto’s van mijn gezicht gemaakt en ze nemen de temperatuur weer even op: 39.4 graden. “Je moet zo snel mogelijk naar het Lichtenberg Ziekenhuis in Amersfoort” verteld hij. Daar aangekomen kan ik meteen door naar kamer 10. Ik word verder onderzocht, en nemen wat bloed af. Ik word ondervraagd door twee dokters. Ze nemen nogmaals mijn temperatuur op en die is nu 40.0 graden. Nu was het belangrijkste gespreksonderwerp mijn maag, want daar maken ze zich zorgen over. Na 1,5 uur wachten ga ik naar een kamer waar een echo van mijn buik en darmen wordt gemaakt. Na 20 minuten moet ik weer naar kamer 10 en wachten op de uitslag. Ik krijg te horen mijn kleine darm licht ontstoken is en dat er vocht in zit, maar dat is niet ernstig. Ik moet nog een MRI scan laten maken, om goed te kunnen zien of mijn blinde darm niet ontstoken is. Ik moest een halve liter vocht drinken met vaag spul erin zodat ze de scan beter kunnen lezen. Ook moet ik aan het infuus, nu weet ik dat ik deze dag niet meer naar huis ga. Eindelijk na 2 uur naar de MRI scan. Ik krijg nog een vloeistof toegediend om de scan beter te lezen, waardoor je een rare warme gloed door je lichaam voelt gaan. Uiteindelijk wordt er geconstateerd dat ik een blindedarmontsteking hed. Nu weet ik eingdelijk wat het is! Rond middernacht ga ik onder het mes.

Al ik weer wakker wordt voel me erg chill… dit komt door de morfine. Even geen pijntjes, wat fijn! Het was half 2 in de ochtend. Een zuster komt vragen hoe ik me voel, “Ik heb nog wel beetje pijn, zou graag nog wel wat pijnstillers willen”. Hopelijk morfine denk ik nog, het worden 2 aspirines. De volgende ochtend krijg ik weer twee aspirines, en 6 beschuitjes kaas als ontbijt. Ik bel wat familie en vrienden dat ik ben geopereerd, nog niet iedereen is op de hoogte namelijk. Ze willen graag op bezoek komen. Toen kwam de arts om me uit het ziekenhuis te ontslaan, dus sms ik dat ze thuis langs kunnen komen. Maar krijg ik een berichte van mijn vriendin: “Haha had je gewild, ik kom nu naar boven!”. Wat een schat! Om 2u wordt ik opgehaald door mijn vader, lekker weer naar huis. Mijn broer en mijn beste vriend staan voor de deur als ik net thuis ben. Ze hebben ijsjes gekocht voor mijn keel en een kraslot, die kras ik later wel open.

Ondanks dat ik nog last heb van de operatie is het gelukkig voorbij. Maar de ‘pijn’ onder mijn maag heb ik nu nog wel….

Door Gastcolumnist 16-07-2010, 15:17