Rachel van Kommer
Studie: Journalistiek
Levensmotto: Ach, wat is grof?
Twitter: @Reeepidee

Alles is relatief. Zo ook het gebruiken van scheldwoorden in een ongepaste omgeving, besluiten te zeggen wat iedereen denkt maar niemand durft te zeggen, als je dronken bent ongedeerd mensen op straat uitlachen en niet altijd U gebruiken.

Als mensen mij vragen hoe mijn leven er over twintig jaar uit ziet, antwoord ik graag dat ik denk dat mijn man in een sexy zwart pak en bijpassende aktetas de voordeur van ons oud Engels cottage binnenstapt en hij halverwege het uittrekken van zijn jas de broek op zijn knieën heeft hangen en de keuken binnen hupst om mij naakt aan te treffen met slechts een rood schortje voor. Om mij vervolgens aan het aanrecht van achter te nemen tijdens het snijden van de wortels en het schillen van de piepers en hij al stotend de rapporten van de kinderen doorneemt, terwijl hij klaagt over zijn collega’s en ik vertel dat ik de koters ter adoptie wilde opgeven en nog steeds niet over mijn writersblock heen ben. Maar dan bedenk ik me in eens dat mensen geen details willen maar clichés en besluit ik keurig te antwoorden met “Ach je kent het wel, huisje boompje beestje.”

Wakker geworden door de hitte glijdt ik van de trap van mijn hoogslaper naar beneden. Opkomend maagzuur wegspoelend met het laatste laagje wijn in het glas, kijk ik naar de teringbende in mijn kamer, vallend over pennen, papier, boeken, lege flessen en kleding. Tussen de sigaretten stompen zoek ik naar iets dat ook maar te roken valt. De spiegel vermijdend loop ik wankelend door de gang van mijn huis, de muur vastgrijpend. Met de filter in mijn mond en mijn Southpark boxer op mijn knieën pak ik de wc bril om vervolgens alle ellende die de alcohol er niet heeft uitgespoeld in het zwarte gat te deponeren.

Ik ben een grofgebekte kassakut, die niets liever wil doen dan de boodschappen van anderen saboteren. Ik ben een Nederlandse propper dat veel geld verdient aan het verkopen van goede doelen. Ik heb een haat liefde verhouding met elke man. Op het eerste gezicht ben ik misschien een uit de klauwen gegroeide barbiepop, maar vanbinnen ben ik het meisje dat piemels afbijt uit de horrorfilm Teeth.

Sommige mensen verdienen het om de spreekwoordelijke spiegel voor gehouden te krijgen. Laat ik het nou toevallig heerlijk vinden om tegen de scheenbenen van de maatschappij aan te trappen. Mensen die aan de kassa vragen “Dit wordt hem?”, mogen van mij ter plekke een genitale wrat krijgen. Alsof ik het op de balie neerleg om vervolgens te zeggen “ach nee doe toch maar niet”.  Vrouwen die een relatie van een maand hebben en ineens vergeten dat ze ook nog een individueel leven hebben. Elke zin begint standaard met “mijn vriend en ik.” Mannen die middenin een gesprek stoppen met praten omdat er een of andere kut op stelten langs komt lopen. Jongeren die zeggen dat ze roken en vervolgens zo snel in en uit blazen dat het lijkt alsof ze bang zijn dat ze meteen kanker krijgen. Volk dat op PVV stemt en denkt dat het enige punt in zijn programma ‘het eruit zetten van die moslims is.’ Ja want dat gaat Geert ook echt voor elkaar krijgen. Mannen die denken dat vrouwen geen verstand van voetbal hebben. We leven inmiddels in het jaar 2010 en worden momenteel dood gegooid met dat WK geleuter. Even de kennis testen “weetje dan wel wat buitenspel is?” Of besluiten op dieet te gaan en nog steeds hetzelfde eten, maar dan wel light. Ouders die oerlelijke baby’s hebben en dan stug vol blijven houden dat ze mooi zijn. Hans Anders zit om de hoek. Postbodes die Nee-Nee stickers negeren. Oma’s die denken dat omdat ze oud zijn ze alles kunnen maken, zoals bijvoorbeeld het voordringen in een rij.

Was dit nou zo grof?

Door Gastcolumnist 20-08-2010, 13:19

Rachel van Kommer
Studie: Journalistiek
Levensmotto: Ach, wat is grof?
Twitter: @Reeepidee

Alles is relatief. Zo ook het gebruiken van scheldwoorden in een ongepaste omgeving, besluiten te zeggen wat iedereen denkt maar niemand durft te zeggen, als je dronken bent ongedeerd mensen op straat uitlachen en niet altijd U gebruiken.

Als mensen mij vragen hoe mijn leven er over twintig jaar uit ziet, antwoord ik graag dat ik denk dat mijn man in een sexy zwart pak en bijpassende aktetas de voordeur van ons oud Engels cottage binnenstapt en hij halverwege het uittrekken van zijn jas de broek op zijn knieën heeft hangen en de keuken binnen hupst om mij naakt aan te treffen met slechts een rood schortje voor. Om mij vervolgens aan het aanrecht van achter te nemen tijdens het snijden van de wortels en het schillen van de piepers en hij al stotend de rapporten van de kinderen doorneemt, terwijl hij klaagt over zijn collega’s en ik vertel dat ik de koters ter adoptie wilde opgeven en nog steeds niet over mijn writersblock heen ben. Maar dan bedenk ik me in eens dat mensen geen details willen maar clichés en besluit ik keurig te antwoorden met “Ach je kent het wel, huisje boompje beestje.”

Wakker geworden door de hitte glijdt ik van de trap van mijn hoogslaper naar beneden. Opkomend maagzuur wegspoelend met het laatste laagje wijn in het glas, kijk ik naar de teringbende in mijn kamer, vallend over pennen, papier, boeken, lege flessen en kleding. Tussen de sigaretten stompen zoek ik naar iets dat ook maar te roken valt. De spiegel vermijdend loop ik wankelend door de gang van mijn huis, de muur vastgrijpend. Met de filter in mijn mond en mijn Southpark boxer op mijn knieën pak ik de wc bril om vervolgens alle ellende die de alcohol er niet heeft uitgespoeld in het zwarte gat te deponeren.

Ik ben een grofgebekte kassakut, die niets liever wil doen dan de boodschappen van anderen saboteren. Ik ben een Nederlandse propper dat veel geld verdient aan het verkopen van goede doelen. Ik heb een haat liefde verhouding met elke man. Op het eerste gezicht ben ik misschien een uit de klauwen gegroeide barbiepop, maar vanbinnen ben ik het meisje dat piemels afbijt uit de horrorfilm Teeth.

Sommige mensen verdienen het om de spreekwoordelijke spiegel voor gehouden te krijgen. Laat ik het nou toevallig heerlijk vinden om tegen de scheenbenen van de maatschappij aan te trappen. Mensen die aan de kassa vragen “Dit wordt hem?”, mogen van mij ter plekke een genitale wrat krijgen. Alsof ik het op de balie neerleg om vervolgens te zeggen “ach nee doe toch maar niet”.  Vrouwen die een relatie van een maand hebben en ineens vergeten dat ze ook nog een individueel leven hebben. Elke zin begint standaard met “mijn vriend en ik.” Mannen die middenin een gesprek stoppen met praten omdat er een of andere kut op stelten langs komt lopen. Jongeren die zeggen dat ze roken en vervolgens zo snel in en uit blazen dat het lijkt alsof ze bang zijn dat ze meteen kanker krijgen. Volk dat op PVV stemt en denkt dat het enige punt in zijn programma ‘het eruit zetten van die moslims is.’ Ja want dat gaat Geert ook echt voor elkaar krijgen. Mannen die denken dat vrouwen geen verstand van voetbal hebben. We leven inmiddels in het jaar 2010 en worden momenteel dood gegooid met dat WK geleuter. Even de kennis testen “weetje dan wel wat buitenspel is?” Of besluiten op dieet te gaan en nog steeds hetzelfde eten, maar dan wel light. Ouders die oerlelijke baby’s hebben en dan stug vol blijven houden dat ze mooi zijn. Hans Anders zit om de hoek. Postbodes die Nee-Nee stickers negeren. Oma’s die denken dat omdat ze oud zijn ze alles kunnen maken, zoals bijvoorbeeld het voordringen in een rij.

Was dit nou zo grof?

Door Gastcolumnist 20-08-2010, 13:19