Naam: Roger Burcksen
Beroep: Chauffeur groepsvervoer
Lijfspreuk: Accepteren, respecteren, hanteren
Twitter: @Rots55

6 april, ik zoef met mijn Ford Transit over de A28 richting Utrecht.Inderdaad, geen file.Het is 6 voor 1 en ik moet 10 over 1 op de plaats van bestemming zijn; Het hoofdkantoor van de Rabobank.Als chauffeur groepsvervoer is het “rondje om de Rabo-kerk” mijn vaste middagklus: Werknemers vervoeren van het ene kantoor naar het andere kantoor.

Niet het meest inhoudelijke werk wat je je kan voorstellen, maar toch….Zelfs met de “grijze muizen” van de Rabobank maak ik soms rare dingen mee.10 min. voor vertrek volgens mijn dienstrooster, stap hij in:“Goedemiddag, ik vertrek pas over 10 min.” meld ik aan hem.

“Ik mag toch al wel instappen ?” vraagt hij vertwijfeld. “Uiteraard mag dat.” Antwoord ik met een glimlach. De man, ik schat hem begin zestig, is voor mij het prototype van de bank-medewerker die 8 uur per dag, 5 dagen per week zich verschuilt achter cijfertjes. Geheel grijs; Donkergrijs pak, grijze stropdas en grijs haar.

Hij laat de schuifdeur open staan om de temperatuur dragende te houden op deze warme en zonnige voorjaarsdag. Althans, dat vermoed ik. Vertrektijd. Ik start de motor, doe mijn gordel om en zet de handrem in z’n vrij.

Voor de meeste mensen in mijn bus betekent dat een van hen een slinger geeft aan de schuifdeur en dan is het rijden maar. Soms meldt men zelf aan mij: “Zal ik de deur maar dicht doen ?” Maar niet mijn grijze muis als enige in de pendelbus.

Dus ik doe mijn gordel af, stap uit, loop om en doe de schuifdeur dicht. In een vluchtige blik naar binnen zie ik hem stoïcijns voor zich uitkijken in zijn hoofd bezig met weet ik veel wat.  Zonder enige conversatie – niet dat het in mijn bus altijd een gezellig theekransje is – breng ik hem naar de personeelsingang van het RABO hoofdgebouw.

“Hoofdkantoor,” meld ik aan mijn passagier. De grijze muis schuift naar voren, opent de deur en stapt uit. “Een goedemiddag en tot ziens.” Probeer ik nog maar eens. Geen reactie.

Hij loopt langs mijn busje zonder de deur te sluiten en verdwijnt met z’n grijze hoofd, donkergrijs pak en grijze stropdas op een wit overhemd, in de massa van grijze pakken en mantelpakjes die als bezige bijen de RABO-korf in en uitvliegen. Verbaasd volg ik hem met mijn ogen tot hij om de hoek verdwijnt van een gang op zoek naar zijn kantoor op de zoveelste verdieping om te verdwijnen in zijn cijfertjes. Ik doe mijn gordel af, stap uit, loop om en doe de schuifdeur dicht. Zoudeze grijze muis volkomen buiten de wereld staan of had hij net te horen gekregen: “Vanwege de zoveelste reorganisatie mag u via een afvloeiingsregeling met vervroegd pensioen.”

Ben ik ff blij met mijn niet crisis gevoelige baan.

Door Gastcolumnist 27-08-2010, 12:50

Naam: Roger Burcksen
Beroep: Chauffeur groepsvervoer
Lijfspreuk: Accepteren, respecteren, hanteren
Twitter: @Rots55

6 april, ik zoef met mijn Ford Transit over de A28 richting Utrecht.Inderdaad, geen file.Het is 6 voor 1 en ik moet 10 over 1 op de plaats van bestemming zijn; Het hoofdkantoor van de Rabobank.Als chauffeur groepsvervoer is het “rondje om de Rabo-kerk” mijn vaste middagklus: Werknemers vervoeren van het ene kantoor naar het andere kantoor.

Niet het meest inhoudelijke werk wat je je kan voorstellen, maar toch….Zelfs met de “grijze muizen” van de Rabobank maak ik soms rare dingen mee.10 min. voor vertrek volgens mijn dienstrooster, stap hij in:“Goedemiddag, ik vertrek pas over 10 min.” meld ik aan hem.

“Ik mag toch al wel instappen ?” vraagt hij vertwijfeld. “Uiteraard mag dat.” Antwoord ik met een glimlach. De man, ik schat hem begin zestig, is voor mij het prototype van de bank-medewerker die 8 uur per dag, 5 dagen per week zich verschuilt achter cijfertjes. Geheel grijs; Donkergrijs pak, grijze stropdas en grijs haar.

Hij laat de schuifdeur open staan om de temperatuur dragende te houden op deze warme en zonnige voorjaarsdag. Althans, dat vermoed ik. Vertrektijd. Ik start de motor, doe mijn gordel om en zet de handrem in z’n vrij.

Voor de meeste mensen in mijn bus betekent dat een van hen een slinger geeft aan de schuifdeur en dan is het rijden maar. Soms meldt men zelf aan mij: “Zal ik de deur maar dicht doen ?” Maar niet mijn grijze muis als enige in de pendelbus.

Dus ik doe mijn gordel af, stap uit, loop om en doe de schuifdeur dicht. In een vluchtige blik naar binnen zie ik hem stoïcijns voor zich uitkijken in zijn hoofd bezig met weet ik veel wat.  Zonder enige conversatie – niet dat het in mijn bus altijd een gezellig theekransje is – breng ik hem naar de personeelsingang van het RABO hoofdgebouw.

“Hoofdkantoor,” meld ik aan mijn passagier. De grijze muis schuift naar voren, opent de deur en stapt uit. “Een goedemiddag en tot ziens.” Probeer ik nog maar eens. Geen reactie.

Hij loopt langs mijn busje zonder de deur te sluiten en verdwijnt met z’n grijze hoofd, donkergrijs pak en grijze stropdas op een wit overhemd, in de massa van grijze pakken en mantelpakjes die als bezige bijen de RABO-korf in en uitvliegen. Verbaasd volg ik hem met mijn ogen tot hij om de hoek verdwijnt van een gang op zoek naar zijn kantoor op de zoveelste verdieping om te verdwijnen in zijn cijfertjes. Ik doe mijn gordel af, stap uit, loop om en doe de schuifdeur dicht. Zoudeze grijze muis volkomen buiten de wereld staan of had hij net te horen gekregen: “Vanwege de zoveelste reorganisatie mag u via een afvloeiingsregeling met vervroegd pensioen.”

Ben ik ff blij met mijn niet crisis gevoelige baan.

Door Gastcolumnist 27-08-2010, 12:50