Het decembergevoel – Jesper Stevens

jesper1 Het decembergevoel – Jesper Stevens Naam: Jesper Stevens
Beroep: Horecamedewerker
Website: www.jesperstevens.nl
Lijfspreuk/Quote: Enjoy life. There’s plenty of time to be dead

December. Misschien wel de meest indrukwekkende maand van het jaar. Ik hoef mijn voordeur maar open te trekken, en ik glibber zo rechtstreeks mijn auto in. Om gelijk maar even over het strooibeleid te beginnen. Begin december was Nederland helemaal klaar voor de winter. De NS had al enige tijd een geslaagde winterproef achter de rug, de zoutfabrikanten hadden het strooizout zo hoog liggen dat er werkelijk geen korrel meer bij kon, en er werd ons verzekerd dat er voldoende voorbereidingen waren getroffen. Nederland had geleerd van de -voor onze begrippen- plotselinge strenge winter van 2009.

“Zoutvoorraad slinkt aanzienlijk” was het eerste nieuwsbericht waar ik vanmorgen mee begroet werd. Mijn eerste reactie was: “Waar laten ze het in godsnaam? En wie zorgt voor die zoutverdeling?” Ik hoef geen eens een slee aan te schaffen, zo gruwelijk glad is het hier. Nu snapt ik volkomen dat er gewoonweg niet voldoende zout is om overal en altijd te strooien. Maar als ik ‘s morgens naar mijn werk glibber, en ‘s avonds via diezelfde spiegel terug moet, dan vraag ik me toch wel af waar die mega voorraad blijft. Ik weet niet hoe het in de Randstad is, maar slechter dan regio Noord/Zuidoost Nederland kan het in ieder geval nooit worden. Of zouden ze een strooier voorop een NS Sprinter hebben zitten? Ik weet anders niet hoe ik het woord: “winterdienstregeling” van de NS moet verklaren. Voor alle gemak, laten we het maar gewoon houden op een zout etend monstertje..

December kent ook een aantal feestdagen. Begin december slaan we elkaar de koppen in om een chocoladeletter “M”, drukken we elkaar letterlijk ondersteboven in een overvolle Action om zoveel en zo snel mogelijk een stapeltje kerstballen in te slaan, en vreten we onszelf zo vol dat we tot eind januari de woorden kerst, oliebol, en of feestdag niet meer kunnen horen. Om nog maar te zwijgen van de inkoopgekte die heerst in menig warenhuis. Voor de observerende mens, meer dan genoeg gekkigheid te beleven en te observeren..

Toch is de maand december zo gek nog niet. Ondanks het vele ramenkrabben, de kapotte CV ketels en alle andere winterse ongemakken. De maand waarin Coca Cola standaard met een geweldige kerstreclame op de proppen komt. En om eerlijk te zijn, ieder jaar maken ze bij mij weer indruk. Wij kennen geen kerst zoals Amerika dat kent. En voor mij persoonlijk is de kerstgedachte al helemaal ver te zoeken. Ik werk al enkele jaren standaard met kerst. Niet dat ik er wakker van lig, want ik heb toch geen vriendin en of gezin. En een kerst alleen overbruggen is hetzelfde als een depri zaterdagavond waarbij je jezelf maar in slaap zuipt. Oftewel, laat mij maar werken. Toch mag ik niet ontkennen dat ik wel degelijk een kerstgevoel ervaar. Of liever gezegd, een decembergevoel..

Het gevoel dat ik soms krijg als ik thuiskom in een kil, koud huis na een dag werken, mijn muziek lanceer en een biertje lostrek terwijl ik kijk naar de overburen die gezellig knus tegen elkaar aanhangen voor de tv. Het gevoel dat ik krijg als ik zie dat een vader zuchtend, steunend en met een boel tegenzin een slee vooruit loopt te trekken, terwijl het kind dat erop zit intens geniet zonder dat hij het beseft. Of het gevoel wat ik krijg als ik plots het gezicht te zien krijgt wat een jaar lang mijn folders en regioblaadjes door de bus heeft gedrukt, en je nog even een laatste kerstgroet mee wil geven..

Het decembergevoel. Het gevoel dat ik altijd even bij mezelf afvraag of het jaar de moeite waard is geweest, ik goed genoeg voor mijn familie en vrienden ben geweest, en ik me realiseer dat ik toch wel degelijk van bepaalde persoon hou..