Altijd ontevreden… – Jurriaan Haag

Naam: Jurriaan Haag
Beroep: Art director
Website: www.hollandspracht.nl
Lijfspreuk: “Zoek het geluk eerst in jezelf, daarna bij anderen”.

Hoezo Midlife Crisis alleen voor mannen? Steeds meer vrouwen in mijn omgeving worden door het wurgende gevoel van ‘is dit alles’ gegrepen. 40 jaar en op de helft van hun leven. Vanochtend nog gevreeën maar ze herinnert het zich 24 uur later niet meer. Een standaardwip in missionarishouding, wat ingetogen gehijg en 6 uur later de kinderen wakker maken om ze met een pakje appelsap en twee boterhammetjes als een goede moeder bij school af te leveren. Voor de buitenwereld lacht ze haar tranen weg.

In een verbitterde cadans leeft ze nu in een keurslijf haar leven waar ze 20 jaar geleden mee flirtte, danste: een leven dat ze gulzig opslokte.
Haar idealen heeft ze gehaald: een Vinex woning, een afbetaalde auto, twee gezonde kinderen en een man. Die laatste drie hebben haar ontevreden leven van de laatste jaren bij elkaar gehouden. En natuurlijk leeft de angst voor het ongewisse waar ze zich in stort als ze besluit bij hem weg te gaan. Hij, haar grote liefde, die niet ziet als ze naar de kapper is geweest, die smakt en die als een vriend bij haar in huis leeft. Maar hij ziet het verdriet bij haar niet. Hij kust haar ‘s ochtends en ‘s avonds en stofzuigt zelfs en ruimt de vaatwasser uit.

De liefde is geniepig langzaam gestorven. Als een sluimerende vorm van kanker. Kankercellen die zich allesverwoestend in hoog tempo maar blijven doordelen.
De rede van de sleur in haar leven is voor haar onbelangrijk. Relatietherapie gelooft ze niet in. Dat vindt ze zielig. Leuren met je man, de kinderen ergens dumpen en geforceerd uit eten gaan om nieuw elan in je relatie te blazen. Nee. Ze kijkt in de spiegel en ziet een ingedutte veertiger in M&S kleren met sliertig haar, een versmeerd lippenstiftje en oogleden die als twee vleesdoeken haar ooit zo sprekende ogen in de schaduw leggen. Ze wil een ander leven. De schaamte is ze voorbij en ze heeft lak aan wat ‘ze’ wel niet zullen zeggen als ze zomaar haar gezin verlaat. Want hoeveel vrouwen zouden niet een moord doen voor haar leven met twee prachtige kinderen, een netto inkomen van 3500,- euro, rijke kerstdis en ogenschijnlijk leuke man. Ze besluit om nu eindelijk eens aan zich zelf te denken en te vertrekken en de laatste jaren de nacht te vieren met wijn, Bloemendaal en als het moet een pilletje of ghb’tje.

Zie hierboven het relaas van zomaar een vrouw… Een verhaal van een ontevreden vrouw die blind is geworden voor haar geluk en hunkert naar een andere dimensie, een ander bezit.
Is een mens nooit tevreden? Bestaat ultiem geluk? Langdurig geluk? Willen we constant dat euforische gevoel van geluk vasthouden? Als een soort drugs die na 20 jaar uitgewerkt is en dan maar een nieuwe shot nemen voor de komende 20 jaar?

En dan die andere groep mensen die juist krampachtig opzoek is naar een partner. Die lang genoeg in hun eentje hebben gezworven en steeds maar weer bedrogen worden door een naïeve vorm van hoop. Zij die snakken naar twee gezonde kinderen, naar die gewone betrouwbare man, zij die snakken naar een container vol luiers aan de weg zetten; die mensen die juist honger hebben naar sleur. Opzoek naar rust. Twee groepen gelukzoekers die loodrecht tegenover elkaar staan en maar nooit genoegen zullen nemen met de situatie. Zij die altijd zoeken. Het bezit van de zaak is het einde van het vermaak…