Verzoeningsfeest – Ronald Hut

Naam: Ronald Hut
Beroep: Pianostemmer/groepsleider verstandelijk gehandicapten/deeltijd
Studie: Psychologie
Website: http://ronaldhut.wordpress.com
Social netwerk pagina: www.facebook.com/ronaldhut

We waren laat en ik zag door het raam dat de kamer al redelijk vol zat. Zo’n beetje het hoogtij qua aantal bezoekers, maar net te weinig mensen en te kringsgewijs gerangschikt om in de menigte op te kunnen gaan en direct in een hoekje aan een biertje te gaan staan lurken. Ik zag er tegenop: dat binnenkomen, dat massale gezoen.

In de auto op weg naar die verjaardag had ik er al over na zitten denken. En dat is dus iets wat je niet moet doen. Tijdens het ritje van 20 minuten had ik het ritueel van verjaardagszoenen dermate trachten te ontleden, dat ik als een filosoof zo onzeker was over het hoe, waarom, wanneer en wat dat ik niet meer kon bedenken hoe het nou precies in zijn werk gaat, hoe het hoort.
Moet je de hele kring langsgaan? Als je dat doet kun je ook echt niemand overslaan, dat zou een te grove belediging zijn. Iedereen dan de hand schudden? Moet je vrouwen altijd zoenen, ook als het de buurvrouw van je schoonfamilie is? Zoen je eerst de linker- of rechterwang ? Over het algemeen rechts toch? Twee of drie? Ik wist het niet meer.

Toen ik de kamer binnenliep zag ik in een uithoek van de drukke zithoek een bekende zitten die ik graag even wilde begroeten. Dit zou betekenen dat ik de hele rij uitgestoken benen in de zithoek langs zou moeten. Ik zou tussen de ingetrokken hoeven en de salontafel met glazen en borrelnootjes door moeten schuifelen. Dit laatste met het gevaar dingen om te stoten, om vervolgens voorover gebukt met mijn kont in een van hun gezichten de weke borrelnootjes uit een plasje bier te moeten vissen. Dat leek me geen goede entree. Toch maar netjes zoenen, als ik mijn bekende op een geciviliseerde manier wilde bereiken.

Toen ik daar stond om het rijtje af te gaan en bij de eerste vrouwelijke zoenpartner aanbelandde, rolde hieruit een extreme notie van de richting die mijn zoenpartner inzette, met als gevolg een situatie die men allemaal wel eens op een trottoir meemaakt – je past je aan aan je tegenligger terwijl hij dit ook doet en je loopt alsnog tegen elkaar aan. Deze vertwijfeling zorgde ervoor dat de dame en ik elkaar volop tegen het voorhoofd stootten en ik achterover over de glazen salontafel donderde.

Misschien heb je ook mensen die ervan houden. Ik weet het niet, ik ken ze niet. Ik ken ze wel bij wie het lijkt alsof ze het leuk vinden. ‘O, ik heb jou nog niet gehad!’ huppelt er dan zo’n tante of iets dergelijks (die jouw naam en functie wel kent, en jij maar doen alsof de hare je ook bijgebleven is) op je af om je het ‘ge…(smak)….feli….(smak)….ci….(smak)…teerd’ mee te delen. Ik heb zo het vermoeden dat dit gedrag ook gefundeerd is op een grote afschuw van het zoenen; om er maar zo snel mogelijk vanaf te zijn het hele rijtje afwerken. Eigenlijk wil niemand het echt, volgens mij.
Tuurlijk, af en toe krijg je een fris ruikende zachte meisjeswang onder de lippen, maar die verbleken bij het aantal droge mondlappen van oudtantes, volledig dicht geplamuurd met droge mortel, die ik in mijn leven al heb moeten zoenen.

Om deze redenen ga ik tegenwoordig, ofwel extra vroeg naar een verjaardag, om de drukte voor te zijn en bovengeschreven overpeinzingen bij anderen neer te leggen – dan druk ik daar op de bank gauw een espresso achterover terwijl de slingers worden opgehangen en de tompouces op de keukentafel staan te ontdooien, en wanneer ik de bel hoor gaan piep ik er snel door de achterdeur tussenuit – ofwel zodanig laat dat de tijd en drank al zo hun werk hebben gedaan dat men niet meer in kringen zit en de meest zoengrage mensen al lang en breed thuis in de pyjama zitten. De nog wel aanwezigen staan lallend op Boney M hun toekomstige kater te voeden, terwijl ik me rustig, zonder gedoe, kan mengen in het feestgedruis.

Ik ben blij dat ik geen vrouw ben. Dan moet je bij elke gelegenheid mannen en vrouwen drie keer zoenen. Dat komt op een gemiddelde verjaardag met zo’n 23 bezoekers al gauw neer op een kleine 70 zoenen. En dat is nog maar de binnenkomst, moet je nagaan! Dat moet je van tevoren dus niet weten. Hoewel, over mannen en hoe handen te geven valt ook een boek vol te schrijven, maar zoveel tijd heb ik niet: ik moet zo nog naar een verjaardag.

Door Gastcolumnist 11-02-2011, 15:07