‘Echte’ vriendinnen – Rafe

18073819522241715541710 ‘Echte’ vriendinnen Rafe Naam: Rafe
Beroep: Accountant
website: http://minkaere.hyves.nl/
Lijfspreuk: Alles is Liefde

Vandaag was Hedda net als andere dagen al vroeg klaar met alles; haar huis was al aan kant, de was hing buiten in het zonnetje te drogen –niet binnen, want van de buitenlucht werd de was zo lekker krakerig fris- en een versgebakken appeltaartje stond klaar om te worden meegenomen naar haar vriendin Saskia. Ze verheugde zich erop, ze hadden elkaar al een tijd niet gezien en ze was er zeker van dat zij de laatste drie, vier keren had gebeld. Ergens in haar achterhoofd zwierf de gedachte rond dat als zij niet op de afspraak had aangedrongen met Sas, het er helemaal niet van gekomen zou zijn. Maar voor de gedachte zich zo had gemanifesteerd dat hij niet meer te negeren was, had ze hem snel weggedrukt.

Ze pakte de appeltaart, graaide haar autosleutels van tafel, greep haar juchtleren tas en zwierde hem over haar schouder. Ze had nog net tijd om voor ze naar Saskia zou rijden even bij haar moeder langs te wippen.
Haar moeder opende verheugd de deur en ging haar voor naar de tuin, waar ze enthousiast de nieuwe tuinkussens liet zien.
“Kijk eens kind, hoe mooi ze zijn. Staan ze niet geweldig? Net hoe jij laatst had gezegd, weet je nog?”
Hedda keek naar de kussens en kon een zucht niet onderdrukken.
“Ja leuk mam, maar kijk……”
Kortdaad liep ze naar de tuinmeubels van haar moeder en begon te schuiven met het tafeltje dat met zorg was neergezet. Vervolgens pakte ze alle kussens op en liet ze in sneltreinvaart en in een totaal andere volgorde weer neervallen.
“Kijk mam, zo is het toch veel leuker? Dan past die goed bij die, en dat staat daar leuk bij…..”
Haar moeder stond er beteuterd naar te kijken en mompelde iets onverstaanbaars dat klonk als, maar zoals het net lag was het toch ook leuk?
Hedda hoorde het niet. Hedda was al bezig de planten, die sinds jaar en dag in de vensterbank van haar moeder stonden, water te geven.
“Eigenlijk moet je die oude rommel eens weggooien ma. Tegenwoordig hebben ze zulke mooie planten met bijpassende potten. Volgende week zullen we eens naar het tuincentrum gaan, goed?
Maar nu moet ik vliegen….want ik heb met Sas afgesproken.”
Voor haar moeder de kans kreeg om nog iets te zeggen, laat staan te protesteren, sjeesde Hedda langs haar heen en plantte in het voorbijgaan een zoen op haar wang.
“Ik hou van je mam. Ik bel je.”

Saskia deed open en Hedda sloeg voor ze iets kon zeggen twee armen om haar heen en kuste haar op beide wangen.
“Meid, wat goed je weer te zien!”
Saskia glimlachte en hield de deur open voor Hedda.
“Fijn dat je er bent joh. De koffie staat al klaar en ik heb appeltaart gebakken. Wil je een lekkere grote punt?”
Hedda keek haar met een grote grijns aan.
“Heb je er spijs ingedaan? Zeg maar eerlijk, nee hè?”
Ze had zich al omgedraaid om haar eigen appeltaart uit de auto te gaan pakken, waardoor ze de uitdrukking op het gezicht van haar vriendin miste. Net zoals ze de blik in haar ogen niet zag, toen ze quasi mopperend vertelde dat een appeltaart zonder spijs geen echte appeltaart was, omdat ze al in Saskia’s keuken stond om een mes te zoeken waarmee ze twee punten kon afsnijden.
“En? Is hij niet lekker Sas?”, vroeg Hedda terwijl ze een slok koffie nam en achterover leunde in de grote, gezellige bank.
“Goh, ik was alweer vergeten hoe akelig die bank van jou zat zeg, zó lang ben ik hier al niet geweest. Té erg toch! Maar vertel nu eens even hoe het met dat baantje van jou gaat…… Je hebt zeker nog geen opslag gekregen? Oh, en voor ik het vergeet…..heb ik je al verteld hoe goed Dirk-Jan het doet in de brugklas? We zijn zó blij dat we voor het gymnasium hebben gekozen, hij komt er helemaal tot zijn recht. Heeft jullie Suze het ook leuk op het VMBO?”

Saskia zuchtte inwendig en vervloekte zichzelf dat ze geen geheim nummer had genomen. Ze had nog even gehoopt dat Hedda misschien veranderd was in de tijd waarin ze bewust afstand van haar had genomen. For old times sake had ze uiteindelijk toch ingestemd met een afspraak, Hedda was immers de kwaadste niet. En Sas wist dat Hedda zichzelf als een echte vriendin beschouwde.
Maar verdomd als het niet waar was, dacht Sas, terwijl ze nog even doelloos in haar koffiekopje roerde alvorens ze haar blik op Hedda wierp, met zulke vrienden zou een mens warempel toch geen vijanden nodig hebben!