Naam: Marloes de Kiewit
Beroep/opleiding:  Area Manager French Connection / Artist (Drawings and Paintings) Technische Commerciële Textielkunde
Sociale media: Facebook.com/TWISTED.MCK
Website: www.mymindistwisted.nl
Lijfspreuk: Geef mij maar een stift

Vroeger, of eigenlijk nog steeds, had ik altijd een ‘wedstrijd’ met mijn broers. Daar houden mannen blijkbaar van, en aangezien ik opgegroeid ben tussen mannen, ik dus ook. Al gauw denk je aan iets stoers, en dat is ook vaak zo, maar één van de eerste iets minder: ‘Degene die het langst geen gaatjes heeft’… (juist…)

En godverdorie wat was ik er goed in! Al 23 jaar, geen gaatjes, tandvleesproblemen of kaakfracturen. Een bezoekje aan de tandarts was voor mij dan ook altijd koek en ei. Je gaat gewoon even zitten, spiegeltje er doorheen, beetje dingetjes weg krabben en je kon weer naar huis. Ik zag er dan ook nooit echt tegen op om naar de tandarts te gaan. En ik kan jullie hierbij vertellen, nu zelfs nog minder.

Nou moet ik zeggen dat je mij best een overloper mag noemen, ik heb er al heel wat versleten. Tot een aantal weken geleden.. mijn nieuwste, Tandarts Zilverschoon. Ik zal even een korte omschrijving geven. Meneer Zilverschoon is een wat kleinere man, bruin haar, dikke snor en is appeltje rond. Nou heb ik niet echt affectie tegenover een tandarts, maar dit was echt een ware knuffelbeer.

Mijn eerste bezoekje aan Tandarts Zilverschoon begon dan ook echt top. Hij floot vrolijk tijdens zijn onderzoek, terwijl ik 180 graden gekanteld op de tandartsstoel naar een dikke flatscreen ‘American Chopper’ lag te kijken. Klinkt toch ideaal? Na een kleine 10 minuten was hij klaar en met een grote glimlach op zijn teddyberentoet vertelde hij mij:

‘Nou meid, je hebt een gaatje’
‘NIET!’
‘Uhm jawel en alle vier je verstandskiezen moeten er ook uit’
‘JE LIEGT!’
‘Uhm nou nee, eigenlijk niet’ (En ging weer door met zijn fluitmelodietje)

Twee weken later stond ik er weer, diep teleurgesteld en klaar voor mijn eerste ‘serieuze’ tandartsbezoek. Nu zijn er vast wel wat die bekend zijn met verdovende middelen. Als het niet noodzakelijk is, dan wel recreatief. En bij meneer Zilverschoon begon ik dan ook echt te twijfelen of dit niet serieus een ‘recreatief’ geval was. Ik werd namelijk echt keihard verdoofd voor een minuscuul gaatje. Ik had echt ‘the time of my life’.

De verdoving begon in te werken, en ik had al gauw het gevoel dat mijn onderlip maatje ‘koe’ had. De tandarts assistente had opeens het meest humorloze gezicht ooit en de slappe lach sloeg toe. Na flink wat geknijp en tikken in mijn gevoelloze wang (waar ik later op de dag echt spijt van had) vond meneer Zilverschoon het tijd voor het serieuze werk. Als klapper op de vuurpijl begon hij al gauw een pleidooi dat hij eigenlijk nog veel liever lachgas zou gebruiken… (my man!)

Dus broers, bij dezen, gefeliciteerd met jullie gaatjesloze gebit en overwinning…

But i totally kicked your ass, en dan ook met iets veel beters.

Mijn tandarts.

Door Gastcolumnist 28-10-2011, 15:06

Naam: Marloes de Kiewit
Beroep/opleiding:  Area Manager French Connection / Artist (Drawings and Paintings) Technische Commerciële Textielkunde
Sociale media: Facebook.com/TWISTED.MCK
Website: www.mymindistwisted.nl
Lijfspreuk: Geef mij maar een stift

Vroeger, of eigenlijk nog steeds, had ik altijd een ‘wedstrijd’ met mijn broers. Daar houden mannen blijkbaar van, en aangezien ik opgegroeid ben tussen mannen, ik dus ook. Al gauw denk je aan iets stoers, en dat is ook vaak zo, maar één van de eerste iets minder: ‘Degene die het langst geen gaatjes heeft’… (juist…)

En godverdorie wat was ik er goed in! Al 23 jaar, geen gaatjes, tandvleesproblemen of kaakfracturen. Een bezoekje aan de tandarts was voor mij dan ook altijd koek en ei. Je gaat gewoon even zitten, spiegeltje er doorheen, beetje dingetjes weg krabben en je kon weer naar huis. Ik zag er dan ook nooit echt tegen op om naar de tandarts te gaan. En ik kan jullie hierbij vertellen, nu zelfs nog minder.

Nou moet ik zeggen dat je mij best een overloper mag noemen, ik heb er al heel wat versleten. Tot een aantal weken geleden.. mijn nieuwste, Tandarts Zilverschoon. Ik zal even een korte omschrijving geven. Meneer Zilverschoon is een wat kleinere man, bruin haar, dikke snor en is appeltje rond. Nou heb ik niet echt affectie tegenover een tandarts, maar dit was echt een ware knuffelbeer.

Mijn eerste bezoekje aan Tandarts Zilverschoon begon dan ook echt top. Hij floot vrolijk tijdens zijn onderzoek, terwijl ik 180 graden gekanteld op de tandartsstoel naar een dikke flatscreen ‘American Chopper’ lag te kijken. Klinkt toch ideaal? Na een kleine 10 minuten was hij klaar en met een grote glimlach op zijn teddyberentoet vertelde hij mij:

‘Nou meid, je hebt een gaatje’
‘NIET!’
‘Uhm jawel en alle vier je verstandskiezen moeten er ook uit’
‘JE LIEGT!’
‘Uhm nou nee, eigenlijk niet’ (En ging weer door met zijn fluitmelodietje)

Twee weken later stond ik er weer, diep teleurgesteld en klaar voor mijn eerste ‘serieuze’ tandartsbezoek. Nu zijn er vast wel wat die bekend zijn met verdovende middelen. Als het niet noodzakelijk is, dan wel recreatief. En bij meneer Zilverschoon begon ik dan ook echt te twijfelen of dit niet serieus een ‘recreatief’ geval was. Ik werd namelijk echt keihard verdoofd voor een minuscuul gaatje. Ik had echt ‘the time of my life’.

De verdoving begon in te werken, en ik had al gauw het gevoel dat mijn onderlip maatje ‘koe’ had. De tandarts assistente had opeens het meest humorloze gezicht ooit en de slappe lach sloeg toe. Na flink wat geknijp en tikken in mijn gevoelloze wang (waar ik later op de dag echt spijt van had) vond meneer Zilverschoon het tijd voor het serieuze werk. Als klapper op de vuurpijl begon hij al gauw een pleidooi dat hij eigenlijk nog veel liever lachgas zou gebruiken… (my man!)

Dus broers, bij dezen, gefeliciteerd met jullie gaatjesloze gebit en overwinning…

But i totally kicked your ass, en dan ook met iets veel beters.

Mijn tandarts.

Door Gastcolumnist 28-10-2011, 15:06