whitetrans

Ik kan wel janken, maar ik hou liever mijn lievelingsknuffel vast terwijl ik in de foetus houding opgerold in een hoekje van mijn kamer lig te wenen… De dag is aangebroken dat ik weer eenĀ lege brievenbus zal aantreffen die mij verteld dat ik er niet toe doe. Het belabberde, broze en bijna geheelde hart wordt door deze dag weer opengescheurd met oude wonden die nooit proper zijn geheeld. Ik kom m’n bed deze dag niet meer uit en heb besloten drie kilo chocolade weg te eten terwijl ik de cd van Whitney Houston op repeat heb staan, ‘Some one will not always love me’ stomme doos. Ik heb de handdoek in de ring gegooid en geef liefde geen tweede kans om me weer knock-out te slaan terwijl ik uit dat gat probeer te kruipen. Ik zal nooit een prinses tegen komen die mij van m’n voetstuk zal blazen met een blik die het bloed sneller naar mijn onderbuik laat stromen. De wonden zitten diep, doen pijn en dat gevoel na stiekem porno kijken omdat je zo eenzaam bent is ook niet fijn. Maar hoe ga ik hiermee om? Is er geen manier te vinden die mij kan helpen? Een groep die me bijstaat in voor en tegenspoed. Een plek waar ik mijn hart kan luchten en er vanuit een objectief oogpunt naar me wordt gekeken. Mensen die me opbeuren met kleine berichtjes op mijn mobiel waar ik 24 uur aan vast zit gekluisterd. Een plek die het zoetsappige en roze randje van liefde met wat cynisme aanpakt en er een nieuwe feestdag van maakt. Volgens mij las ik daar iets over op www.ludduvuddu.com[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=hDhMNg97bC8[/youtube]

Voor 14 februari een fijne ‘Cheer you up tube’.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=U13T68M7NKg[/youtube]



Fatal error: Call to undefined function tweetbutton() in /public/sites/www.6voor1.nl/wp-content/themes/magazeen/single.php on line 49