Na het verhaal rondom orka Morgan zag ik gisteren schildpad Johnny op televisie.
Johnny is in 2008 aangespoeld bij Westenschouwen in Zeeland; Morgan was in de Waddenzee verzeild geraakt. Beiden waren nogal ver buiten hun natuurlijke leefomgeving terecht gekomen; blijkbaar waren hun innerlijke kompasjes wat in de war. Ook waren ze beiden in beroerde omstandigheden toen ze werden opgevangen.

Kosten nog moeite zijn gespaard om deze dieren te redden, op te kalfateren en naar een omgeving te brengen waarin ze het best tot hun recht komen. Voor Morgan schijnt dat het Loro Parque op Tenerife te zijn en voor Johnny zijn natuurlijke leefgebied in de Golf van Mexico. Of het Loro Parque voor Morgan al dan niet de beste plek is, bleek nog een reden voor een flinke discussie te zijn. Wellicht is het kompasje van Johnny nu nog steeds van slag en waagt hij wederom de grote oversteek; wie zal het zeggen?

Wat zijn eigenlijk de doorslaggevende redenen om zoveel geld voor een dier uit te geven? Kort door de bocht hebben we het over een vis en een schildpad.
Zowel de orka als de Kemps schildpad worden als bedreigde diersoort genoemd. Mocht dit een reden zijn, dan is dat vast niet de enige. Voor een bedreigde boomkikker zouden ze dit beslist niet hebben gedaan. Die was op z’n hoogst in een dierentuin beland.

Beide diersoorten zijn relatief groot, ook al is de Kemps schildpad met z’n gemiddelde lengte van 65 cm en een gewicht van een kilo of 40 de kleinste soort zeeschildpad. Zal de grootte een reden zijn?
Ik vraag me af of men zich zo druk zou hebben gemaakt om een alligator uit Florida. Nu lijkt het me sterk dat die op eigen kracht de Atlantische Oceaan over zal steken, maar misschien is er een per ongeluk een schip binnengewandeld en pas in Rotterdam ontdekt. Ik denk persoonlijk niet dat het publiek zich zo druk over een alligator zal maken.

De (schijnbare) aaibaarheidsfactor zal ook nog wel eens een rol kunnen spelen. De orka en de schildpad zien er nog redelijk aaibaar uit, alhoewel ze beiden verdienstelijk van zich af kunnen bijten. Ik ben er zeker van dat een groot deel van de bevolking op de achterste benen zou staan als er een reuzenpanda aan z’n lot overgelaten zou worden.

Is het wellicht de verwachte levensduur dat de doorslag geeft? Een eendagsvlieg, hoe zeldzaam ook, zal beslist niet op dezelfde manier worden behandeld als de schildpad en de orka.

Het zal wel een combinatie van deze factoren zijn, waarbij het publiek en de “experts” ongetwijfeld verschillende beweegredenen hebben. Het publiek interesseert zich alleen maar voor dieren die er leuk uit zien, hetgeen natuurlijk een subjectief argument is. Ik ga er voorzichtig van uit dat bij de experts emotie een beduidend mindere rol speelt, maar of dat echt het geval is waag ik anderzijds toch te betwijfelen. Ik vrees dat de grootte en het uiterlijk van de dieren uiteindelijk de doorslag geven, waarbij de verwachte levensduur en het al dan niet een bedreigde diersoort zijn ongetwijfeld mede een rol zullen spelen. Ik heb er overigens niets op tegen, maar stoor me daarnaast wel aan het feit dat men kinderen soms de kans op herstel of een beter leven ontzegt door er geen geld voor vrij te willen maken. Maar ja, die organisaties staan natuurlijk los van de organisaties die zich inzetten voor de dieren.

Anderen lazen ook:

Persoonlijke hygiëne is een minimumeis die ik stel om iemand op te nemen binnen mijn kennissenkring.

Het klinkt misschien ietsje verwaand, maar eigenlijk vraag ik toch niet veel, he?

Wees nou eerlijk, hoe voelt het met iemand te praten die zo een erge draken-adem heeft, dat je je neushaar voelt verschroeien?

Of iemand die een zware ammoniakgeur verspreid telkens wanneer ie zijn armen opheft?

Of iemand met volrijpe puisten in zijn aangezicht, zodat je al met een voet klaarstaat om weg te duiken als een van die dingen explodeert?

Laatst zat ik gezellig op een terrasje ongegeneerd naar voorbijgangers te kijken, toen er een kerel van een jaar of dertig aan het tafeltje naast me kwam zitten. Hij was erg netjes gekleed, en zijn haren leken met behulp van kam en meetlat te zijn gedaan.

Hoewel ik mannen alleen maar vluchtig bekijk, ik kijk liever naar vrouwelijk schoon, vielen me die dingen toch meteen op.

De man keek me even aan, en knikte vriendelijk in mijn richting. Ik knikte beleefd terug, maar ik kon het niet laten iets langer dan de beleefdheidsformule toeliet richting zijn neus te kijken. Ik kon mijn ogen niet geloven, dit paste totaal niet in het plaatje: vanuit zijn linker neusgat groeide een haar tot bijna aan zijn bovenlip. Zo een haar kweek je natuurlijk niet op een dag, had ie het zelf niet gezien of gevoeld? Ik kon het nauwelijks bevatten.

Het ding stoorde me vreselijk, en alsof mijn hersenen zich met hem associeerden, begon mijn eigen bovenlip vreselijk te jeuken. In gedachten sprong ik gewapend met een grote heggenschaar bovenop hem, en knipte het euvel onder zijn neus weg. Triomfantelijk nam ik de staande ovatie van de andere terrasbewoners in ontvangst.

Ik schrok uit mijn dagdromerij toen de man vroeg of er misschien iets op zijn gezicht zat, daar ik hem blijkbaar ongegeneerd bleef aanstaren.

¨Nee hoor, leuk kapsel heb je. Ik was zelf op zoek naar een nieuwe stijl.¨ was het eerste wat me te binnen schoot.

Hij keek me even raar aan, maar haalde toen gelukkig een tijdschrift uit zijn tas, en begon te lezen.

Opgelucht dronk ik mijn koffie leeg en wandelde weg, ondertussen afwezig aan mijn bovenlip krabbend…

Anderen lazen ook:

Ooit was online daten een hobby van me.

Niets was  een grotere adrenaline kick  voor me om dan na weken (en soms maar dagen!) chatten, eindelijk af te spreken met je date.

Uren had ik naar de profielfoto’s van mijn potentiële toekomstige partner zitten staren, zodat ik me een goed beeld van haar had kunnen vormen.

-Waarom online daten, en niet gewoon iemand aanspreken in de kroeg?- zal je jezelf misschien afvragen.

Wel om de simpele reden dat de meeste mensen veel meer van zichzelf blootgeven in een chatvenster.

Er zit een groot verschil tussen de beginnende dater, en de zogenaamde – beroepsdaters-.

Beroepsdaters zijn erg wantrouwig door de vele (vaak) slechte ervaringen, en vragen je de kleren van het lijf.

Niks mis mee in principe, maar op mij heeft dat een omgekeerd effect. Dan haak ik meteen af.

Maar het ergste soort vond ik toch de Photoshoppers!

Dagenlang had ik zitten chatten met een bloedmooie meid van Indonesische afkomst.

Ze had de mooiste ogen en gebit die ik ooit heb mogen aanschouwen, en een gezicht als een barbie-poppetje.

Eindelijk was het dan zover, ze nodigde me uit bij haar thuis!

Nog snel even een flesje wijn oppikken (Champagne kocht ik niet meer voor de eerste date, te vaak spijt gehad van de dure bubbels voor een date met slechte afloop), en dan met een vers uitgeprinte routebeschrijving richting date.

Hoewel ik al een flink doorgewinterde dater was, had ik nog steeds de vlinders in mijn buik onderweg ( of waren het de taco’s van vanmiddag?).

Aangekomen in de wijk, schrok ik van de mooie huizen. Het leken wel kleine villa´s.

Nu nog het juiste huisnummer zoeken. In het donker waren de brievenbussen moeilijk te onderscheiden, zodat ik echt stapvoets moest rijden.

Toen zag ik haar: ze stond voor het raam naar buiten te kijken. Het was een raam tot op de grond, zodat ik haar in volle glorie kon aanschouwen. En ´volle´ glorie was wel degelijk de juiste uitdrukking!

Ze was maar een meter zestig groot, en net zo breed! Dat had ze toch even vergeten te melden tijdens onze urenlange chatsessies.

Het leek alsof ik in slow-motion voorbij het huis reed, en ik hoopte van harte dat ze me niet zou opmerken.

Ze stond met twee handen naast haar gezicht in mijn richting te turen, maar kon me duidelijk niet zien in het halfduister.

Mijn brein werkte op volle toeren, ik kon nu toch niet zomaar wegrijden?

Ik begon een plannetje uit te werken in mijn hoofd: Ik zou de brave kerel spelen en een beetje afwijzend reageren op mogelijke avances!

Gewapend met mijn fles ´Chateau Migraine´ en lood in mijn schoenen belde ik aan.

¨Hai Stef! Je ziet er gelukkig precies uit zoals ik me je had voorgesteld. Ik had alleen verwacht dat je groter was!¨ lachte ze goedgemutst.

¨Jij bent precies zoals ik me je had voorgesteld.¨ antwoordde ik braafjes, en reikte haar de fles wijn een beetje schaapachtig aan, nadat ik haar drie zoenen had gegeven.

Ik rook een heerlijke geur uit de keuken, en op hetzelfde moment zei ze dat ze een romantisch diner had bereid.

Ok, ik zou dus snel eten en na het dessert een uitvlucht zoeken om naar huis te gaan.

Ik moest toegeven dat ze echt wel een mooi gezicht had hoor, maar van de nek naar beneden was er meer vlees dan ik aankon.

Ik moet toegeven dat ze verrukkelijk kon koken, en een heel leuke gesprekspartner was. Na vijf heerlijke gangen stond ze er op dat we koffie zouden drinken op de bank.

Ik koos de eenzitter uit omdat dat me de veiligste plek leek, maar ze stond er op dat ik naast haar op de grote bank ging zitten.

Ze opende een fles wijn (gelukkig niet de mijne!) en schonk een groot glas voor me uit. Wilde ze me dronken voeren?

Na een uur keuvelen en twee flessen wijn werd ze erg aanhankelijk, en ging prompt op mijn schoot zitten.

Ik heb nu eenmaal geen voetballersbenen, en voelde hoe de bloedtoevoer  richting mijn voet werd afgesneden.

¨Ik bedenk me net dat ik morgen om vijf uur moet beginnen.¨ zei ik gespeeld geschrokken. En nadat ik haar zachtjes maar dwingend van me af had geduwd, wenste ik haar slaapwel en strompelde met slapende benen richting voordeur.

¨Zullen we morgenavond weer afspreken?¨ vroeg ze enthousiast.

¨Ik bel je wel.¨ antwoordde ik en kon niet snel genoeg in mijn auto zitten richting veilige thuishaven.

Het hoeft niet gezegd dat het maanden heeft geduurd voordat ik weer durfde online-daten!

Mvg,

Stefan Bongaerts

De afgelopen week heeft een vrouwelijke collega me twee keer op verschillende dagen gevraagd hoe oud ik ben. Na de eerste keer zei ik: ‘38’. Toen ik dat na de tweede keer ook zei dacht ze dat ik de eerste keer een grapje maakte. Als iemand me minstens 10 jaar jonger geeft is dat eerder regel dan uitzondering. Ik heb 2 weken terug zelfs m´n ID getrokken omdat twee meiden van rond de 20 mijn antwoord gewoonweg niet geloofden.

Aan de ene kant bezorgt dit gegeven me een onthaastend gevoel omdat het lijkt alsof Vadertje Tijd al jaren vergeet mijn klok op zomertijd te zetten. Maar aan de andere kant geeft dit soms ook een ongemakkelijk gevoel, omdat ik wel ben wie ik ben. En dat is iemand met de herinneringen, ervaring en opgekropte hoop van een bijna 40-er.

Ik geloof nog steeds in Never Never Land, flirt dagelijks met Tinker Bell, maar vind het soms vermoeiend om altijd te winnen van kapitein Haak omdat hij volgens het sprookje nu eenmaal niet kan verliezen. Terwijl de realiteit anders is. Ik ben het kind in mezelf nog niet verloren omdat het nog niet geboren is. Ik ben geen vader. Daarom droom ik nog.

Op mijn leeftijd is het bijna ongewoon om geen kinderen te hebben, terwijl het voor mij geen keuze is geweest maar het gevolg van een ongeplande levensloop, net als iedereen die wel kinderen heeft. Je neemt geen kinderen, je krijgt ze.

Mijn kind is ongeboren. En ik blijf Peter Pan totdat ik hem of haar heb leren vliegen.

Na een heftige discussie en een onrustige nacht zit ik achter mijn pc met een kopje koffie en probeer ik twee lijstjes op mijn netvlies te focussen.
Eén met dingen nog te doen en één met dingen al gedaan.
De eerste overstroomt en de tweede is nog akelig leeg.
Oké, dit is het ultieme moment om te laten zien dat een vrouw een meester is in multitasking.

In mijn ene hand een pen, mijn elle boog leunt op een briefje. En met mijn andere hand ben ik druk aan het typen. Telefoonnummers zoeken, afbeelding downloaden ondertussen een gesprek voeren met de bakker over hoe de taart eruit moet zien en de foto’s direct doormailen.
Als ik hem onderbreek en vraag of de afbeeldingen duidelijk genoeg zijn wordt het ineens akelig stil…’Hallo? Bent u er nog?’
“eh, ik kan nu niet kijken ik ben aan het bellen.”
Terwijl ik hem aan het uitleggen ben dat hij mij dan maar een bevestiging moet mailen klik ik alweer op de volgende button bestellen.
Zo, de slingers, ballonnen, bordjes, bekers en tafelkleden zijn ook onderweg.

Ondertussen heeft de bakker mij in de wacht gezet om zijn mail te checken.
Ik ben alweer druk bezig met Photoshop knippen plakken stukjes tekst typen en het bestandje doormailen naar de fotozaak. Over een uurtje kan ik de uitnodigingen halen.

“Hallo?” klinkt er aan de ander kant van de lijn.
“De foto is binnen welke tekst moet er op de taart komen?”
Ik kan een diepe zucht nog net binnenhouden en zeg heel rustig dat er een word bestand is bijgevoegd met daarin alle gegevens.

‘Ping’ een bevestiging mail, de betaling voor alle decoraties slingers en de rest van de benodigdheden is binnen alles wordt vandaag nog verstuurd.
“Wilt u nog een mail hebben dat u mail is aangekomen?”
‘Nee, hoor ik heb al een berichtje gekregen dat u mijn mail heeft gelezen.’
Op hetzelfde moment dat ik dat zeg kan ik me wel voor mijn hoofd slaan.
“Wat heeft u? Hoe kan u zien dat ik mijn mail lees?”

Tijdens het uitleggen blader ik in de online catalogus van Bart Smit.
Ik klik verschillende artikelen aan en print ze uit.
Gelijktijdig rond ik mijn gesprek met de bakker af, de taart is besteld.
Alle ander benodigdheden zijn ook onderweg.

Terwijl ik mijn jas aantrek, de printjes in mijn tas gooi bedenk ik dat het eigenlijk vrij eenvoudig is om een verjaardagsfeestje voor te bereiden.
Nog even de cadeaus halen en langs de fotozaak voor de uitnodigingen.
Ik graai mijn sleutels van het aanrecht en hoor de telefoon rinkelen.
“Schat is het ook verstandig dat ik vanmiddag vrij neem? We moeten alles nog regelen voor volgende week.”
‘Nee hoor lief ik heb alles onder controle.’

Verbaasd herinnert hij mij aan ons gesprek van gisteravond: “Jij had totale paniek, je was de wanhoop nabij. Jij vertelde dat we het nooit gingen redden. We hebben nog maar een paar dagen. Het huilen stond je nader dan het lachen. Het is nu tien uur in de morgen en Jij hebt alles onder controle?”

Ach weet je zeg ik: ‘Ik moest alleen nog even de bakker bellen.’

Anderen lazen ook:

Even voor de duidelijkheid, ik ben een vrouw en ben heel erg blij met wat ik heb, ben en kan. Maar toch blijf ik nieuwsgierig naar het andere geslacht en rest mij de vraag: wat zou ik doen als ik een man was? Er zijn namelijk genoeg mannelijke hufters en klootviolen denk ik altijd, maar misschien zou ik wel hetzelfde zijn.. Beter gezegd: ik weet wel zeker dat ik precies hetzelfde zou zijn.

Als ik een man was zou ik daar namelijk optimaal gebruik van maken, maar dan ook echt in de ruimste zin van het woord. Ik bedoel, vrouwen (ja, ik dus ook) hebben toch al honderden vooroordelen over de man, dus waarom zou je hier juist niet gebruik van maken. Als ze het toch al denken, waarom het dan ook niet gewoon doen?

Te beginnen met het grootste vooroordeel #1: Mannen denken alleen maar met hun lul. Kijk, dit klinkt meteen als iets negatiefs, maar dat hoeft niet helemaal waar te zijn. Eigenlijk is het gewoon een geniaal excuus want vrouwen hebben het zelf bedacht! – Waarom ben je zo laat thuis? -> ik kan er niks aan doen, hij (wijzend richting het kruis) wilde blijven! – Wat zit daar in je hals? -> ik kon niet nadenken! Hij (grijpend in kruis) dacht voor me! Zelfs al heb ik de verkeerde koffie gehaald zou ik nog steeds alle schuld afschuiven op m’n geslachtsdeel. Het heet toch niet voor niets ‘je ergens uit lullen’?

Dat ‘eruit lullen’ kan je ook goed gebruiken bij vooroordeel #2, namelijk: Mannen kunnen geen 2 dingen tegelijk. Zo kan het voorkomen dat je lieftallige vriendinnetje, die natuurlijk een beest in bed is, jou eens flink wilt wijzen op je taken omtrent het huishouden.  ‘Waarom moet ik alles doen!? Kan je nou nooit eens zelf je troep opruimen of de was een keer doen!’. Voor sommigen klinkt dit bekend in de oren, voor anderen niet, maar op een gegeven moment hoort elke man het wel een keer (hierbij alvast: sorry). Nu kan je natuurlijk boos worden en zeggen dat je heus wel wat doet in het huishouden, maar je kan ook de – door de vrouw geschapen – waarheid vertellen: je kan maar 1 ding tegelijk! Ben je daar ook weer vanaf.

En dan nu, last but not least, vooroordeel #3: Voor een man is zijn auto een verlengstuk van zijn lul (grote auto als compensatie voor iets kleins). Als ik als man dus een nieuwe, mooie auto wil kopen en een vriendin/aanhangsel daar tegen in wilt gaan, dan leg ik gewoon uit dat ik het recht heb om het te kopen. Het compenseert namelijk dat wat ik daar beneden heb. Wedden dat ze je ‘gevoeligheid’ waardeert als je het goed brengt? En natuurlijk is het helemaal niet de waarheid, want het enige waarom mannen altijd mooie auto’s willen, is omdat  die mooi blijven, in tegenstelling tot vrouwen die alleen maar ouder en lelijker worden. De vrouwen hebben daarbij, op den duur, ook nog eens geen zin meer om te ‘rijden’. Dan is de keuze snel gemaakt toch?

Nu denken jullie vast, alle bovenstaande dingen gaan toch niet werken en echt geen enkele vrouw trapt daar in. En ja, misschien klopt dat ook wel, maar ik heb niet voor niets gezegd dat ik een klootzak zou zijn als ik een man was… Uiteindelijk zijn het namelijk de klootzakken die alle meisjes krijgen.

Anderen lazen ook:

We schrijven een gebruikelijke, maar minstens zo belangrijke activiteit die men boodschappen doen noemt.

Na mijn intrek op het Leidseplein, voelde ik me genoodzaakt boodschappen te doen bij de AH op de Overtoom.
Laat ik deze activiteit even beschrijven;

Ik baan mij een weg tussen Italiaans rugzakschorem over het Leidseplein.
Na tig flyers verder die me vragen of ik onbeperkt spareribs wil vreten tussen white trash Britten, of mogelijk interesse heb in een pubcrawl. Wat denk je zelf, broer, val me niet lastig. Hindernis 1.

Op de overtoom aangekomen word ik half aangereden door wat capuchontuig dat rond rijdt op een brommer die niet van hun is. Vervolgens passeer ik wat Oud-Zuid-bakfietsen met hun jankende kroost erin.
U denkt dit is Hindernis 2, maar die moet nog komen, en ik ben nog niet eens bij de supermarkt.
Een vent met 3 gouden tanden kijkt me uitnodigend aan met de intentie om met me te gaan dansen. Dansen is mijn synoniem voor knokken. Ik geef hem een blik dat hij moet gaan roeien.
Hoe hij dat interpreteert is niet mijn zaak meer, ik loop door. Hindernis 2.
Bij de supermarkt aangekomen staan wat Mercatorplein schoffies de horizon te vervuilen met wat sissende gebaren naar Whoolrich-meiden, om maar niet te spreken over het verhinderen van de doorgang. Hindernis 3.

Eenmaal binnengekomen (binnengekomen één woord) zie ik de kwaliteit van de producten. Ik oordeel deze als zijnde vertrouwd, de indeling zelf van de winkel lijkt me niet logisch, maar dat ligt natuurlijk aan mij.
De volgende hindernis overkomt je al snel; vrouwen die hardop telefoneren, en daarmee hun privéleven blootstellen aan het winkelend publiek. Deze krijgen ze van mij cadeau, want het is alles beter dan de toeristen bij de supermarkt op de Dam.

Boodschappen; akkoord. Hindernissen; te veel. Prijs; boeiend.

Totdat ik op een dag met een kater op mijn brakke fiets rond rijdt met een vraagteken boven mijn hoofd. Ik ontdek tot mijn grote verbazing dat er een Aldi is gesitueerd vlak achter mijn huis.
Het gevoel van winnen kan ik het niet noemen, ik heb immers een grimmig beeld van de Aldi.
The next day. Deze dappere strijder heeft zijn schouders onder het probleem gezet en vertrekt in alle goede moed richting de Aldi. Buurvrouwen strooien bloemen op straat en heuse violenpartijen bemoedigen mij te beginnen aan deze cruciale veldtocht.
Auto’s rijden toeterend langs en 2 witte duiven worden vrijgelaten; ik ben er klaar voor.

Bij de Aldi aangekomen zie ik hockeyjeugd van het Barlaeus, waarvoor +1.
Ik hoef niet weg te springen voor tramchauffeurs met bloeddoorlopen ogen: Winnen! Het is een stuk minder ver lopen, dit gaat goed! En het is ook nog eens goedkoper! Ik betrap mezelf op een huppel en een fluitriedel.

De muffe smog van armoede en stoffigheid beslaat mijn longen bij binnenkomst. Nu rook ik geen Caballero zonder filter, maar het is toch driemaal proesten alvorens je bij de producten staat.

Ik speur af naar een mandje, om te concluderen dat er louter wagentjes zijn, dus 50 cent.
Natuurlijk heb ik enkel briefgeld, maar aan de kop van de kassajuf te zien gaat wisselen ‘m niet worden. Ik heb haar weleens gezien bij ‘Knoop in je zakdoek’.
Van brakheid wankel ik door de poortjes en laat het allemaal over me heen komen.
Eerst kijk ik kritisch rond bij de producten. Maar innen luttele seconden sta ik stil, sla het gordijn voor mijn ogen weg en nu pas vallen mijn ogen op de aanwezige mensen hier:
Grauwe, uitgezakte schouders, gehuld in C&A kostuum daterend uit de vorige eeuw, gecombineerd met instaps(ch)andalen en alle prik verloren om zichzelf enigszins te fatsoeneren. Om het af te maken een uitstraling zo lusteloos, zo verkreukeld van ellende, dat aanspreken voor een gesprek simpelweg genegeerd zal worden.

De uiteindelijke score betreft 1 brood, 1 pak zuiveldrank, 1 rol koekjes. Bij de kassa aangekomen ben ik geforceerd om te luisteren naar de nieuwe heup van de vrouw voor me. Deze is duidelijk bevriend met de kassajuf, want ze hebben het naar hun zin.
Omdat deze ervaring voor mij nieuw is, besluit ik net zo lang te wachten totdat ze zelf ophouden.
(note: Normaal begin ik al te blazen als het scannen te lang duurt)
Zo gaat minstens een halve minuut verder voordat er aanstalten gemaakt wordt om af te rekenen.
Zo’n Costa Del Sol-type met verse rimpels uit Benidorm, eentje met fotolijstje van Jan Smit in de woonkamer, goudkleurig servies en vergeelde gordijnen door de shag.

Eenmaal afgerekend evalueer ik op mijn weg naar buiten beide supermarkten.
De producten zijn ruk, vermoed ik, maar toch zullen er best prima spullen tussen zitten.
Immers, wat kan er fout gaan?

Mijn tong is inmiddels zo droog als een krant en de open gierput die mijn keel moest zijn heeft snel behoefte aan een koud zuiveltje.
Dorstig grijp ik het pak zuiveldrank uit de tas en trek het lipje er van af. Zo gulzig als een baby aan zijn moeder, zo gretig als een ontsnapte krijgsgevangene uit Siberië, zet ik het pak aan mijn mond en lurk enkele slokken.

Je hebt hindernissen en je hebt problemen. Hindernissen zijn vervelend en moet je soms accepteren.
Problemen ga je uit de weg, hier kan het namelijk echt grimmig worden;

Ik proef zure, flinterdunne melkachtige substanties met kleine knikkers erin.
Jankend van ellende maak ik buitenaardse geluiden, terwijl ik mezelf met moeite opkrabbel. Ik veeg mijn smoel af met de mouw van mijn jas en probeer alles weer op een rij te krijgen. Wat de fuck gebeurde hier nou net?
Ik kijk naar de grond en zie een rozig-witte substantie op de grond liggen met groene bolletjes ertussen. Vervolgens grijp ik het pak drank en kijk naar de einddatum. Ik concludeer dat het een maand te laat is. Probleem 1.

Ik smijt het pak tegen de muur, vloek en trap tegen een kiezel aan.
Het brood en de koekjes gooi ik weg en loop met kordate pas naar het Americain;
‘Ceasar Salad en een verse jus, maat, en in rapper tempo dan je gewend bent’

Vanuit mijn luie stoel met een cappuccino evalueer ik de hindernissen en betrap mezelf op een wel heel eigenaardige conclusie.
De volgende keer richting de Overtoom groet ik al mijn hindernissen met een glimlach en een schouderklop, zelfs het straattuig wat is komen aanwaaien; “Geen probleem, jullie zijn het allemaal waard!”

Alexander

Anderen lazen ook:

Tot een jaar of vier geleden reikte mijn naïeve “ervaring” met internet niet verder dan muziek zoeken, opslaan en veelvuldig de gescoorde liedjes luisteren. Inmiddels heel wat accounts verder op meerdere internet sites kan ik toch wel concluderen dat mijn naïviteit heeft plaats gemaakt voor achterdocht, mensenkennis en een “mij maak je niets wijs attitude”.   Netlog, Hyves, Tagged en uiteindelijk Twitter, ik heb ze allemaal afgewerkt. De sites bedoel ik dus, en niet de leden, om misverstanden te voorkomen. Alhoewel…. als ik bepaalde profiel foto’s had moet geloven, had ik met bepaalde leden best wat dieper in willen gaan op het begrip afwerken.

Mijn naïviteit was jaren geleden dusdanig dat ik dus echt dacht, dat relaties, Love or lust gezocht werden op de sites die daar op gericht waren. Zoals Relatieplanet, Lexa en er zullen er vast nog tig zijn. Deze sites heb ik dus nooit tot mijn lijstje toegevoegd, puur om het feit dat ik nooit de behoefte heb gehad om te zoeken naar cyber liefde en in mijn verdere bed, seks en hand en spandiensten was ik ook ruim voorzien.

Nu weet ik inmiddels wel beter. Of we nu praten over het onschuldige Bearshare, Hyves,Tagged etc, het zijn allen verkapte dating of/en zoekmachines voor de geildassen onder ons. Ik weet nog wel dat ik jaren geleden ineens een chat berichtje kreeg op Bearshare met de pakkende woorden “Are you horny”? Nu kan het aan mij liggen, maar wat kan het een randdebiel uit Verweggistan nu schelen of iemand zonder profielfoto met de naam Brokey zit te soppen tijdens het zoeken naar een jaren 80 liedje?Later besefte ik pas dat het niets met mij te maken had, maar dat de bewuste wanhopige potentiële rukker elk profiel met de letter F van female vast hetzelfde berichtje stuurde, in de hoop dat er 1 iemand yes zou terug sturen. Zijn avond werd er dan vast 1 met een spetterend einde.

Bij Hyves, Netlog, Tagged en Twitter werkt het niet anders. Mijn sensoren weten nu gelijk (dat was ooit anders) met wat voor type ik te maken heb. Afgeschermde krabbels, conversaties alleen per privé bericht, privé tikken etc. en je kunt er donder op zeggen dat we hier met een geile getrouwde/bezette dan wel ongetrouwde gluiperd te maken hebben, die probeert te scoren.

Ik heb laatst een week of vijf op Twitter gezeten, en het was maar een vloek en een zucht, en het “je bent een spetter“ berichtje kwam al privé binnen gezeild. Zolang ze de hoop hebben dat er een kans bestaat dat je ooit met je stekken in de spagaat houding een mogelijke date met ze hebt, ben je hun doelwit van aandacht. Je bent leuk, mooi en interessant….Tot je ze met de neus op de feiten drukt. En dan bedoel ik niet het feit dat ik een goudmijn tussen mijn benen heb (om over mijn mondelinge kwaliteiten nog maar te zwijgen) maar dat je totaal niet geïnteresseerd bent in hun wanhopige pogingen je uit de kleren te lullen. Luttele secondes later word je dus al geblockt.

Nu inmiddels heb ik zoals vanouds alleen nog maar Hyves, en speel een potje Wordfeud. Waarom? Omdat ik scrabble al van kinds af aan leuk vind, en er komt verder geen poespas of flauwekul bij kijken. Een handige chat functie erbij, om iemand op zijn tijd een veer in zijn reet te steken voor zijn uitmuntende tripple woordwaarde. En in mijn geval om na elk potje een applaus in ontvangst te nemen.

Maar ik ben er achter dat zelfs daar de geile gluipers rond sluipen. De getrouwde man die verstopt achter een potje scrabble, op zoek is naar vulgaire praat, en dan niet in de vorm van een woordje wat er gelegd wordt. Nope, de chat functie wordt gebruikt als communicatie middel in de hoop dat er in hun behoefte voorzien wordt. Je begrijpt natuurlijk wat er gebeurde……na 2 gelegde woordjes werd ik geresigned. Bij afwijzing stoppen ze gewoon het spelletje, dat is namelijk maar bijzaak, alles draait immers om seks, lust en geilheid.

Ik heb nu het voortreffelijke idee om een nieuw spel c.q. datingsite te beginnen. Scrabble met alleen maar geile vunzige woorden, met een TL lijn waar ze openbaar “eerlijk” krabbelen over hun huwelijkse staat en ze geen doekjes winden om hun buiten de deur snoepende lustige bedoelingen.

Een combinatie van Twitter, Lexa en Wordfeud….Twexafeud! Ik ga patent aanvragen, dit wordt vast een geil gat in de vreemdgangersmarkt.

Liekje

Anderen lazen ook:

Mij, een Pabo 3 student die van het MBO komt, verbaast het niks hoor. Toevallig zitten wij nu midden in het project “Hersenen in actie” waarin wij onder andere geleerd hebben dat iets wat fout is aangeleerd er heel moeilijk weer uit te krijgen is.
Grappig om dan te zien dat je mentor op stage, jouw goede voorbeeld, zelf op ieder werkblad dat fout gemaakt is schrijft dat het kind het ‘overnieuw’ moet doen.
Voor degene die zich nu met een fronsende wenkbrauw afvragen wat daar fout aan is: je doet iets ‘over’ of je doet het ‘opnieuw’. Iets ‘overnieuw’ doen bestaat niet.

Net zoiets als wanneer de juf een les met geld geeft. De juf koopt iets bij het kind en het kind rekent uit hoeveel het kost. De juf pakt een paar plastic appels en vraagt: “Hoe duur kost dit?”
Oei, en daar heb je hem al. Je vraagt namelijk “Hoe duur is dit?” of “Hoeveel kost dit?”

Ook heel irritant is het wanneer een docent je verwijt dat”Je tas groter is als jijzelf”. Fout meester! Mijn tas is groter DAN mijzelf. Als je hem doorhebt is de regel van ‘als’ en ‘dan’ best makkelijk hoor. Maar ja, als jouw meester je heeft aangeleerd dat je bij een vergrotende trap ‘als’ kan gebruiken, tja…

Enfin, wat ik wil zeggen is dat de studenten nu wel de schuld krijgen zo slecht te zijn in Nederlands, maar dat de leerkrachten, hoogleraren en docenten eerst eens even naar zichzelf moeten luisteren voor ze een oordeel klaar hebben.
En dan heb ik het over de journalisten die deze krantenartikelen schrijven nog niet eens gehad.

Oja, en dit geldt natuurlijk niet voor alle leerkrachten, hoogleraren, docenten en journalisten. Alleen die op een school, universiteit of krant werken. Ik wil ze tenslotte niet allemaal over één kam scheren.

Anderen lazen ook:

Als ik stop met roken, Kan ik van dat geld elke dag sporten en dan nog houd ik geld over. Nou ja … geld overhouden is natuurlijk een utopie, maar in ieder geval heb ik veel meer te besteden.
Als ik alle voordelen en nadelen naast elkaar zet is het eigenlijk zo simpel. Het is alleen maar win win win.

Het enige nadeel dat ik zie met dit plan is het snoepplaatje. Maar daarentegen, zou ik inderdaad netjes van het geld gaan sporten … wordt ook dat nadeel nihil. En dan erbij, gezond snoepen is ook nog mogelijk. Wees eerlijk, ik heb geen excuus meer. Het enige wat ik nog zou kunnen bedenken, is dat ik roken lekker vind. Maar … is dat eigenlijk wel zo? En het excuus dat het een sociaal gebeuren is. Is dat ook wel zo?

Als ik stop zou ik echt wel de rookmomentjes met deez’ en genen missen. Het "zo nu eerst even een peuk" behoort dan tot het verleden. Is dat erg? Nee, natuurlijk niet. Ook dat hoort allemaal bij de verslaving, de gewoonte. Je heil zoeken in iets wat in principe geen heil brengt.
Stoppen met roken brengt mij veel. Te denken aan gezondheid, de overlast die je dan niet meer veroorzaakt, het kunnen sporten en dus fitter worden en wat te denken van de rooklucht die je altijd bij je draagt. En niet te vergeten, een heel belangrijk punt: de gezondheid van mijn kinderen.
De knop moet om. En de enige die die knop om kan zetten ben ik zelf.

Ik ken een aantal mensen die nu de neiging gaan hebben om te zeggen: praatjes vullen geen gaatjes, niet denken maar doen. Ze hebben gelijk hoor, maar ieder mens zit weer anders in elkaar.
Eerst dacht ik er over na. Dat was stap 1. Nu heb ik ook daadwerkelijk het voornemen. Dat is stap 2.
Stap 3 wordt het plannen. Ja ik ga het plannen. Ik zal een dag plannen waarop het gaat gebeuren. Die laatste sigaret. Het afscheid nemen van een ongezonde gewoonte die ik de afgelopen 25 jaar heb gebezigd. De dag waar ik enigszins tegenop zal zien. Aan de andere kant, de dag waarop ik me zal verheugen. Weer een frisse nieuwe start …

Stap 2 is een feit. Ik ga het doen! Wanneer? Hoe? Wat?

Nu eerst even een peuk, om dat eventjes goed met mijzelf te overleggen …

Anderen lazen ook: